Relacja z wystawy „Deficyt Bliskości vs Sztuka, która zbliża”

11 grudnia 2025 roku w przestrzeni Konduktorowni – Regionalnego Towarzystwa Zachęty Sztuk Pięknych w Częstochowie odbył się finał projektu artystyczno-społecznego zatytułowanego „Deficyt Bliskości vs Sztuka, która zbliża”. Wydarzenie miało charakter kilkugodzinnego spotkania, obejmującego rozmowy, projekcję filmu oraz warsztaty artystyczne pod hasłem „Blisko, bliżej, coraz bliżej…”.

My dotarliśmy na miejsce w końcowej fazie wydarzenia – tuż przed zamknięciem wystawy. Mimo upływającego czasu i wyczuwalnego spokoju po intensywnych działaniach projektowych, przestrzeń Konduktorowni wciąż była nasycona energią wspólnej pracy, emocji i refleksji, które znalazły swój wyraz w prezentowanych realizacjach. Motywem przewodnim warsztatów była bliskość – jej brak, potrzeba, poszukiwanie i odbudowywanie.

Wystawa stanowiła efekt pracy kilku grup zadaniowych, zróżnicowanych pod względem wieku oraz doświadczeń życiowych. To zróżnicowanie było wyraźnie widoczne zarówno w doborze tematów, jak i w zastosowanych środkach artystycznego wyrazu. Prezentowane prace obejmowały obrazy małego i średniego formatu, wykonane w różnych technikach malarskich, instalacje przestrzenne oraz obiekty i prace ręczne, w tym m.in. maski – silnie oddziałujące symbolicznie i emocjonalnie.

Wystawa „Blisko, bliżej, coraz bliżej…” była nie tylko prezentacją efektów pracy, ale także symbolicznym domknięciem procesu, w którym uczestnicy mieli okazję spotkać się – ze sobą nawzajem i z odbiorcami – w przestrzeni sztuki. Nawet w ostatnich chwilach jej trwania Konduktorownia nadal pozostawała miejscem dialogu, skupienia i cichej refleksji.

Projekt „Deficyt Bliskości vs Sztuka, która zbliża” pokazał, że Sztuka – niezależnie od wieku twórców, techniki czy formy – może stać się wspólnym językiem i przestrzenią spotkania ludzi o różnych doświadczeniach. A nawet krótka obecność na takiej wystawie pozwala doświadczyć tej idei w sposób bezpośredni i poruszający. Gratulujemy organizatorom i prowadzącym, a w szczególności Pani Anicie Grobelak i Panu Zbigniewowi Matyszczakowi.

Artur Kita @ak