Żużel jakiego już nie ma – Z TORU I Z ŻYCIA #2

Na naszym kanale odbył się kolejny program historyczny, który został przeprowadzony przez redaktora Maksymiliana Kokotta oraz Marka Formickiego. Gośćmi drugiego odcinka były takie postacie, jak Dariusz Rachwalik, który startował w polskiej lidze w latach 1983–1999. Kolejnym z uczestników był Andrzej Puczyński, który reprezentował barwy Włókniarza w latach 1982–1995. Nie zabrakło też innej legendy częstochowskiego klubu — 66-letniego Józefa Kafla, który reprezentował barwy biało-zielone przez całą swoją karierę w latach 1976–1992.

Żużlowe wspomnienia

W latach 80. Włókniarz był w niemałym kryzysie, jak nie w najgorszym momencie w swoim dotychczasowym istnieniu. Dariusz Rachwalik podzielił się z nami swoją opinią odnośnie tamtych lat: „My z Andrzejem jeździliśmy chyba w najgorszych czasach Włókniarza. To było chyba dziesięć najgorszych lat Włókniarza w całej historii” – mówił. Każdy z zawodników nie mógł sobie pozwolić na indywidualny sprzęt, zaczynając od ubioru żużlowego, po motocykle. Andrzej Puczyński przybliżył nam historię, jak to wyglądało właśnie z tym sprzętem w fatalnym czasie dla biało-zielonej ekipy: „Sprzęt, motocykle, ale skóry, buty, kaski — to wszystko było przechodnie, tak się to mówiło. To nie było tak, że szło się, dostawało na miarę, tylko przymierzało, który najlepiej pasował” – opowiadał. Trudno wyobrazić sobie we współczesnym żużlu, że nie ma się własnego kombinezonu i sprzętu. Jest to wręcz nie do pomyślenia, a jednak kiedyś musiano sobie tak radzić.

W dawnych latach nie było zrywek, jak to jest w dzisiejszym żużlu. W tamtych czasach używało się okularów, szybek, a w skrajnych warunkach pogodowych gogle były tworzone z kliszy rentgenowskich. Andrzej Puczyński pochwalił się nam pewną zabawną historią na temat właśnie tamtejszych szybek: „Miałem taki przypadek, pamiętam — u nas w Częstochowie pierwszy łuk na ciemno jadę, ale mówię: ten pierwszy łuk u siebie objadę i tak na ciemno wyjadę na prostą, zrzucę sobie tę szybkę, ale te szybki miałem dwie i taki pech, że wyjąłem tę czystą, a brudna została”.

Przygotowywanie torów

W latach 70., 80. i 90. nie było komisarzy toru, co pozwalało danej drużynie zrobić maksymalnie, jak tylko się da, tor pod siebie. Kiedyś praktycznie każdy tor miał nawierzchnię przyczepną. Obecnie większość polskich torów jest twardych, na co duży wpływ mają komisarze, co podkreślił Józef Kafel: „Teraz tor robi komisarz. On o tej godzinie ma być gotowy do odbioru. Nie pozwoli ci wyjechać na tor polać, czyli tor już się robi twardy. Z kolei chciałbyś bardziej przyczepny, to komisarz każe ci go cały czas polewać, a polewając, ubija się go”. W Częstochowie wiele lat był wałkowany temat, że tor nie jest częstochowski oraz że nie pasuje naszym zawodnikom, mimo że na treningach wszystko pasowało — podkreślił Marek Formicki: „I ustawienia, które wcześniej sobie drużyna zrobiła przy motocyklach względem treningu, już idą w łeb”. Kafel: „A potem jest płacz, bo na treningu był inny, a na zawodach inny, bo na treningu nie było komisarza, a na zawodach już jest!”

Jazdy w Anglii

Obecnie w Anglii jeździ niewielu zawodników, a wręcz coraz mniej niż kiedyś. Jest to spowodowane kryzysem, który tam występuje, lecz w dawnych latach jazda w Anglii była czymś wielkim. Józef Kafel miał możliwość startów na brytyjskiej ziemi: „Wyjazd taki, właściwie na wariackich papierach, bo ani sprzętu porządnego, ani nic. Samo to, że pojechaliśmy we dwójkę maluchem, cztery motory na przyczepce. Tych meczów tam za wiele nie było, bo też wyników nie było, dostałem tam niby silnik, no ale za wielkiego wyniku tam się nie zrobiło, bo sprzętowo to było niebo a ziemia” – opowiadał. Jazda w Anglii była bardzo wymagająca. Trudno się było przebić przez wielu utalentowanych zawodników. Tory kwadratowe — jedna prosta pod górkę, druga z górki — co pokazuje, jak wymagające było tam ściganie.

Link do zapisu transmisji znajduje się poniżej 👇